| Profilo di NomTien~ Fresh(y) Season ~FotoBlogElenchi |  Strumenti  Guida |
|
01 agosto Can I believe..in destiny? Where am I in this complicated life?
Where is my heart.. where should it be? Where is my thought.. whom should it go for? Who else other than myself can I rely on? There're many thing surrounded to choose..to keep..and to love...
But what is the best for myself and my soul? I don't know
I will never know.. niether does anyone... I wanna go for it.. but I'm afraid
I wanna move forward.. but still now looking back. Is this all real?
Or it's just my imagination.. Or it's just his.. What if I walk on and I get hurt.. what if I go through and find myself in nothingness?
What if.... It's all just another fake... and I will never get it out of my head? Should I walk back.. Should I move on...or be still?
กลัวจังเลย... 24 giugno แม้คำขอโทษ..จะไม่ช่วยอะไรรวดเร็ว
กระทันหัน และเปลี่ยนแปลง เป็นแค่กระดาษบางๆที่พลิกนิดเดียว ทุกอย่างก็กลับกัน เสียใจ...จนไม่รู้จะเสียใจยังไง
กับคนที่รักที่สุด กับคนที่แคร์ที่สุด
แต่ก็ยังทำร้าย..
มันแย่..
แต่ก็ทำอะไรไม่ได้..อยากห้าม
อยากให้ใจเป็นเหมือนเดิม
..ควรจะทำยังไง
อะไรผิด อะไรถูก
อะไรควรทำ เราควรจะตัดสินใจยังไง ทำไมทุกคนต้องเจ็บปวด
ทำไมต้องทำทุกคนเจ็บปวด
ทำไมมันยากขนาดนี้
เจ็บมาก...
ถึงมันจะไม่ได้อะไร ก็อยากบอกว่าเสียใจจริงๆ ที่ทำลงไป
และตัดสินใจยังไง ก็คงต้องเสียใจทุกทาง เค้ารักนะ ถึงแม้จะไม่อยากเชื่อ ถึงการกระทำจะขัดกัน
แต่ความรักมันก็คือความรัก คือความปรารถนาดี อยากเห็นอีกฝ่ายมีความสุข คือความรู้สึกเจ็บ เมื่ออีกคนเจ็บ คือความรู้สึกทุกข์ร้อน เมื่อรู้ว่าไม่สบาย แต่ความรัก..ก็ผูกมัดเราไว้ด้วยกันไม่ได้เสมอไป
ขอโทษ..
และอยากให้รู้ว่า เค้าเองก็เสียใจไม่แพ้กัน..
แม้จะรู้ว่า..คำขอโทษแค่สั้นๆ มันเทียบอะไรกันไม่ได้เลย
__________________________________
ขอบคุณนะคะ..
สำหรับทุกรอยยิ้มอ่อนโยนที่มีให้กันเสมอ
ขอบคุณ..ที่คอยดูแลกัน
ขอบคุณ..ที่รักกันจริงใจ
ขอบคุณ..ที่ไม่เคยโกรธเค้า แม้นาทีสุดท้าย
ขอบคุณ..ที่ทำให้เค้าไม่เคยนึกเสียดายวันเวลาที่เคยใช้ร่วมกัน
เพราะมันจะกลายเป็นความทรงจำที่ดีในชีวิตเค้า
ขอบคุณนะคะ ที่ประคองกันมาอย่างดีจนถึงตรงนี้
เค้าดีใจจริงๆ ที่เราได้มารู้จักกัน
ขอบคุณค่ะ
23 giugno ฉันเสียใจ ที่เรามาพบ...แต่ไม่มีวันได้บรรจบกัน
.... ฉันเสียใจ ที่เธอช่างดีกับฉัน และฉันก็รู้สึกดีกับมัน .... ฉันเสียใจ ที่เธอเป็นความทรงจำที่ดีที่สุดในชีวิตของฉัน .... ฉันเสียใจ ที่ฉันเคยได้รับการดูแลเอาใจใส่อย่างดีมากจากผู้ชายคนหนึ่ง .... ฉันเสียใจ ที่เธอจริงจังกับฉันมาก .... ฉันเสียใจ ที่เรามีวันดีๆที่มีความสุขร่วมกัน .... ฉันเสียใจ ที่ทุกอย่างสวยงามเหมือนฝันไป ..... ฉันเสียใจ ที่เธอบอกว่าคิดถึงกัน .... ฉันเสียใจ ที่มีความถูกต้องอยู่บนโลกนี้ .... ฉันเสียใจ ที่ฉันต้องเลือก และฉันต้องเลือกในสิ่งที่ถูกต้อง .... ฉันเสียใจ ที่จะบอกเธอว่า ฉันดีใจที่ในหนึ่งชีวิต ได้เสียใจ..มากมายในสิ่งเหล่านี้..เพราะเธอ และเทียบกันไม่ได้กับความเสียใจ..ของเธอ
....และสุดท้าย ฉัน..เสียใจ ที่เธออาจจะรักกัน
ฉันเสียใจ ฉันเสียใจ ฉัน..เสียใจ
28 aprile Just like..a dreamพัก..
ยาว...
นาน...
และเป็นสุขเหลือเกิน...
"เหมือนอยู่อีกโลกนึงเลยนะ" พี่แอมบอก
"ถ้าให้ตายตอนนี้..ก็ได้เลย" เพื่อนดีๆบอก "เหมือนฝันไป.." เราบอก ไม่รู้ว่าเรามาทำอะไรกันที่นี่
กิน นอน ทำงาน สังสรรค์ นั่งคุย เหงา เหนื่อย พัก หาเงิน เที่ยว.... ทุกอย่างผิดจากที่คิดไว้
แต่ให้ความรู้สึกที่สวยงามดีจัง
ไม่มีกรอบ ไม่มีกฎมากมาย ไม่มีใครให้ต้องห่วง
ไม่มีการสอบ ไม่มีเกรด ไม่มีเท็กซ์เล่มโตๆ ไม่ต้องเรียกร้องความสนใจจากใคร ไม่ต้องร้องไห้ ไม่ต้องกลับบ้านเร็ว ไม่ต้องแคร์สายตาชาวบ้าน ไม่ต้องคิดถึงอดีต ไม่ต้องใส่ใจปัจจุบัน ไม่ต้องเครียดกับอนาคต ชีวิตที่ไม่ต้องคิดอะไร แค่ทำตัวให้มีความสุขเต็มที่ในแต่ละวันนี่..มันดีจริงๆนะ
มีความสุขจนต้องกลับไปคิดว่า ชีวิตปกติ เรากำลังดิ้นรนเพื่ออะไรอยู่
เมื่ออยู่ที่นี่ แค่ทำงานรายได้ต่ำๆ มีบ้านอยู่ มีข้าวกิน มีเพื่อนดีๆ ยังมีความสุขมากกว่า เราคนที่มีทุกสิ่งทุกอย่างพร้อมซะอีก
เรามีอะไรที่นี่?....เราขาดอะไรที่นั่น??
สามเดือน...เท่านั้น
เวลาในโลกแห่งความจริง อาจไหลผ่าน จากอดีต สู่ปัจจุบัน และไหลต่อไป ต่อๆกัน
แต่เวลาในความฝัน มันจะหยุด นิ่งอยู่อย่างนั้น เป็นแอ่งน้ำขังที่จะไม่ไหลไปไหน
แม้จะดันทุรัง สร้างทางน้ำออกไป ก็คงเหือดแห้งอยู่กลางทางเท่านั้นเอง
เห้อ... สิบสองอาทิตย์....ไม่มากพอจะเปลี่ยนใคร
แต่ก็มากเกินไปที่จะลืมทุกอย่างเนอะ ถ้ากำลังนอนหลับ
แล้วนี่คือฝันดีๆในคืนหนึ่ง ก็อยากจะหลับตลอดไป ไม่ต้องตื่นขึ้นมาเจอกับโลกใบเดิมอีกเลย.... --------------------------------------------- 30 dicembre ขอบคุณโลก..ที่เหลือผืนดินไว้..ให้เราได้มีชีวิตอยู่ใกล้กันไม่มีอะไรแน่นอน ..การยึดติดคือที่มาของทุกข์
ความรักที่น่าจะจริงแท้ที่สุดในโลก..ยังสลายไปต่อหน้าต่อตา ไม่เป็นไร.. แม้ทุกอย่างในชีวิตจะเป็นภาพลวงตา แต่ "ความรัก" จะเป็นอัตตา... เป็นตัวตน ที่จริง และสวยงามที่สุด สำหรับลมหายใจ ไม่มีเธอ...ไม่มีใคร ...เค้าคงหมดลมหายใจ
ตายไปเลยจริงๆ ตายทั้งใจ...ตายทั้งตัว หญิงแกร่ง...หญิงเก่ง
แบกโลกไว้ทั้งโลก...แบกเศษบ้านไว้ทั้งหลังคนเดียว ไม่ได้...
แค่มีตัวเองยืนอยู่ตรงนั้น แค่มีมือให้จับ มีไหล่ให้หนุน
แค่มีผ้าเช็ดหน้าสีทึมๆกลิ่นตุ่ยๆ มาปิดหน้าเค้าเวลาร้องไห้โฮๆ แล้วมีตัวเองนั่งทำหน้าไม่ถูกอยู่ข้างๆ แบกได้...
แล้วเค้าก็จะมีแรง ไปสู้กับทุกอย่างอีกครั้ง เหมือนในเกมสตรีทไฟท์เตอร์ตอนเด็กๆ
เวลาคอมมันตีเค้าจนใกล้จะตาย ตัวเองก็เป็นเหมือนของวิเศษที่คอยเติมเกจพลังของเค้า ไม่ให้แห้งจบเกมไปง่ายๆ ไม่เต็ม...เพราะทุกอย่างขาดวิ่น กระจัดกระจาย..
แต่ไม่ตาย....เพราะเค้ามีเธอ ไม่หวาน..แต่ก็ไม่เคยทิ้ง
นิ่งๆ..แต่ก็แคร์ทุกการกระทำ รัก..เรารู้แล้วล่ะ ขอโทษ..ที่เคยสงสัย
แล้วก็..
ขอบคุณจริงๆนะคะ ที่มีชีวิต..และหัวใจ อยู่ใกล้ๆกัน
-------------------------------------------------------
ความทุกข์เป็นเพียงอาคันตุกะ สิ่งใดมีอยู่..สิ่งนั้นย่อมมีวันจากเป็นธรรมดา
ปัญหาไม่ใช่ความทุกข์ การยึดความทุกข์ไว้กับปัญหาไม่ใช่ทางแก้
ยิ้มสู้..ทั้งน้ำตา ^_^~ ยังมีชีวิตของเรารออยู่ข้างหน้า..อีกไกล
ปีใหม่ = ขอให้สุขุมใส่ปัญหา ขอให้ยิ้มได้ หัวเราะได้ และไม่ร้องไห้อีกต่อไป เรานี่แหละ เก่ง! สู้เว้ย!! 11 dicembre ขอบฟ้า..ไม่มีจริงจะเศร้า จะร้องไห้
....ก็คล้ายจะละลายนอนตายกองอยู่ตรงนั้น
ไม่อยากคร่ำครวญ..
เราต้องเข้มแข็งสิ...ต้องเก่งสิ ต้องสู้ต่อไปสิ ถ้ายอมแพ้...ทุกอย่างก็จบ จบ... จะอ่อนแอไม่ได้นะ...เป็นข้อห้าม
ร้องไห้ไม่ได้ ท้อไม่ได้
เศร้าไม่ได้
ตาย ก็ไม่ได้
จะทิ้งอะไรไปซักอย่างนึง
ก็ไม่ได้ ไม่ได้ๆๆๆๆ!!
เหนื่อย ..
..เหลือเกินแล้ว
แต่ก็ห้ามเหนื่อยอีกใช่มั้ย?
ดูสิคร่ำครวญอีกแล้ว...เหมือนจะหมดแรงตายจริงๆ
...
รู้ว่าทุกข์ แล้วไง?
ลงไปดิ้นร้องไห้ตีอกชกหัว มันก็ไม่สุขขึ้นมา
เรายังต้องอยู่อีกนาน ชีวิตไม่ได้จะหมดลงวันนี้
อย่าเหนื่อยเลย นะ...
ขอร้องเหอะ
""""""""
หากย้อนไปมองดู เมื่อครั้งวันวาน และมองชีวิตวันนั้นเป็นนกตัวหนึ่งที่เริ่มบิน
เพียงอยากไปเจอขอบฟ้า มุ่งตรงไปตามที่เห็น แม้ยากเย็นยังไงเพียงไหน ไม่หวั่น ขอบฟ้ายังคงไกล ให้ฉันบินตาม และยังดูเหมือนมีหวัง จะพบในสิ่งที่ตั้งใจ
เลยผ่านมาจนวันนี้ ก็ยังไปไม่ถึงไหน ยิ่งบินไป ทำไมยิ่งไกลทุกทุกที และแล้วฉันเองก็ได้รู้ความจริง ว่าสิ่งที่เคยตามไปเสาะหา
มันเป็นแค่เพียงภาพลวง ไม่อาจจะสัมผัสมันได้เลย ขอบฟ้าไม่มีจริง ไม่เห็นมีตัวตน
ไม่อาจจะหาเหตุผล ยิ่งคว้า ยิ่งเหนื่อย ยิ่งท้อใจ ที่อยากที่สุดตอนนี้ ต้องการแค่เพียงกิ่งไม้ เพื่อจะเกาะให้อบอุ่นใจเท่านั้นเอง """""""
ยิ่งบินไป...ยิ่งไกล..ทุกทุกที
ป.ล. เพลงพี่แอม เสาวลักษณ์ "ขอบฟ้าไม่มีจริง"
26 ottobre Happy memories..stay real ^_^พัทยา แอนด์ เดอะ เฟรนด์ส..
น่าจะไปกันซักสิบวัน กะรถสองแถวส่วนตัวซักคัน
เสี่ยซักคน จะได้มีเงินซักก้อน... คงจะฮาเฮกันมากมายเนอะ เอิ้กๆๆ
ไม่ได้อยู่ใกล้กันมาหลายปี
แต่พอมาเจอกันที ก็เฮฮาบ้าบอคอแตกไร้สาระเอะอะโวยวายสไตล์นิ่งๆ ได้เหมือนเดิมกันเลยทีเดียว อยู่กับพวกแก...สบายใจสุดแล้ว
ขอบใจน้าเว่ย เราลืมเศร้าไปได้สามวันเต็มๆเลย คิดถึงม.ปลายจิงๆน้า T.T
เห้อ...คิดไปก้อเท่านั้น
แล้วไปเที่ยวกันบ่อยๆดีกว่าเนอะ *(^-^)*
ป.ล. นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า เสียงกรนสยบได้ ด้วยที่อุดหูนะพัตนะ เอิ้กๆๆ |
|
||||
|
|
+Season+%7e+-+Windows+Live&referrer=){kind=small}
